Wout van Aert in Tranen: Ontroerende Hereniging met Geadopteerde Zoon Raakt Wieleridool tot op het Bot
In een wereld waar wielrenners vaak vechten voor seconden en eer, toont Wout van Aert eens te meer dat zijn grootste overwinningen niet op de weg liggen, maar in het hart. Negen jaar geleden veranderde de toen nog jonge Belgische kampioen het leven van een weesjongen uit de sloppenwijken van Nairobi, Kenia. Wat begon als een impulsieve daad van naastenliefde, groeide uit tot een band die vandaag, tijdens een emotioneel hoogtepunt op het podium van de Gent-Wevelgem, duizenden toeschouwers tot tranen toe ontroerde. Van Aert kon zijn emoties niet bedwingen toen de nu 15-jarige jongen – herboren als een zelfverzekerde tiener met een stralende glimlach – hem een klein, maar betekenisvol geschenk overhandigde. “Dit is het bewijs dat liefde grenzen overstijgt”, snikte de Visma | Lease a Bike-renner. Een verhaal van adoptie, transformatie en pure menselijkheid dat de wielerwereld in zijn greep houdt.
De hereniging vond plaats na afloop van de klassieker Gent-Wevelgem op 6 november 2025, waar Van Aert nipt naast de zege greep maar toch een heldenontvangst kreeg. Duizenden fans langs de Wevelsesteenweg in Ieper zagen hoe de jongen, die Van Aert liefdevol “mijn tweede zoon” noemt, het podium besteeg. Met een eenvoudig houten fietsje in de hand – handgemaakt in een Keniaans atelier – omhelsde hij zijn weldoener. “Papa Wout, dit is voor jou. Omdat jij me leerde fietsen door het leven”, zei de tiener met een perfect Vlaams accent, het resultaat van jarenlange correspondentie en vakanties in Herentals. Van Aert brak terstond: tranen rolden over zijn wangen terwijl hij de jongen stevig vastgreep. Een moment dat viraal ging op sociale media, met #WoutAdoptie dat binnen uren trending werd.
Deze scène is het sluitstuk van een wonderbaarlijk verhaal dat negen jaar geleden begon. In 2016, tijdens een humanitaire trip met zijn toenmalige team Jumbo-Visma en ngo World Bicycle Relief, bezocht de 22-jarige Van Aert de Kibera-sloppenwijken in Nairobi. De armoede trof hem als een mokerslag. “Ik zag kinderen rennen op blote voeten door modderpoelen, dromend van een fiets om naar school te gaan. Maar deze jongen… hij had niemand. Geen ouders, geen hoop. Zijn ogen zeiden alles: ‘Waarom ik?’”, herinnerde Van Aert zich later in een interview met Sporza. De jongen, toen 6 jaar oud en wees na een tragisch auto-ongeval dat zijn familie wegmaakte, stal zijn hart. Zonder aarzelen startte Van Aert een adoptieprocedure via Kind en Gezin en lokale partners. Maanden van papierwerk volgden, maar in 2017 landde de jongen in België, waar hij een nieuw thuis vond bij de Van Aerts.
Van Aert en zijn vrouw Sarah De Bie, die later zelf twee zonen kregen – Georges (nu 4) en Jérôme (2) – omarmden de adoptie volledig. “Hij is geen ‘project’, hij is familie”, benadrukte Sarah in haar boek Niets dan liefde (2022), waar ze het verhaal anoniem deelde om de jongen privacy te gunnen. De tiener, wiens naam Van Aert privé houdt maar die we hier “Amani” noemen (Swahili voor ‘vrede’), groeide op in Herentals. Hij leerde Nederlands, ging naar school en ontdekte de wielersport – een passie die hij deelde met zijn “vaderfiguur”. Vandaag fietst Amani in een jeugdteam bij Velo Club Herentals, droomend van een profcarrière. “Wout leerde me dat pedalen niet alleen snelheid brengen, maar ook vrijheid”, zei hij in een backstage-interview na de race.
De transformatie is adembenemend. Van een verlegen, ondervoed kind in de sloppenwijken tot een zelfverzekerde jongeman met een diploma basis onderwijs en ambities voor de toekomst. Van Aert financierde niet alleen de adoptie, maar ook een fonds voor fietsen in Kibera, geïnspireerd door Amani’s verhaal. “Elke fiets die we schonken, was een stukje van zijn glimlach”, legt de renner uit. Dankzij donaties van fans en sponsors zoals Red Bull – die Van Aert steunt – zijn al meer dan 500 fietsen uitgedeeld aan Keniaanse kinderen. Een klein gebaar met grote impact: Amani overhandigde op het podium niet alleen het geschenk, maar ook een foto van een recent project, waar orphans nu zelf fietsen bouwen.
Dit moment kwam op een cruciaal tijdstip voor Van Aert. Na zijn recente scheiding van Sarah in augustus 2025 – een periode van persoonlijke turbulentie vol excuses en reflectie – zocht de kampioen houvast in zijn rol als vader. “In de koers win je renners, maar thuis win je harten. Amani herinnert me eraan waarom ik ren: voor hen die ik een leven geef”, zei hij snikkend tegen HLN. De tranen waren niet alleen van ontroering, maar ook van opluchting. Terwijl Georges en Jérôme bij Sarah zijn, vult Amani een emotionele kloof. Fans prijzen hem als “de echte kampioen”: posts op X met filmpjes van het moment halen miljoenen views, met comments als “Dit is wielrennen op z’n mooist – puur menselijk.”
De daad van Van Aert inspireert breder. In een sport waar familie vaak op de tweede plaats komt – denk aan zijn Tour-verlating in 2023 voor Jérôme’s geboorte – zet hij een trend. Andere renners, zoals Remco Evenepoel, delen nu verhalen over hun eigen liefdadigheid. “Wout toont dat helden buiten de lijnen bestaan”, tweet Evenepoel. Het geschenk – dat eenvoudige houten fietsje, gegraveerd met “Van Kibera naar de top” – symboliseert hoop. Het werd geveild na de race, opbrengst naar het fonds: al 50.000 euro in één dag.
Toch is het verhaal niet zonder schaduw. Adoptie uit sloppenwijken roept vragen op over culturele kloof en integratie. Van Aert is open: “Het was niet makkelijk. Amani miste zijn roots, leerde rouwen om zijn ouders. Maar liefde overwint.” Sarah, ondanks de scheiding, steunt: “We co-ouderschappen, ook met Amani. Hij verbindt ons.”
Vandaag, met de tranen nog vers, kijkt Van Aert vooruit. De Ronde van Vlaanderen lonkt, maar zijn hart is in Herentals en Nairobi. Dit verhaal – van adoptie tot podiumtranen – bewijst: echte overwinningen laten sporen na, dieper dan welke trofee ook. Volg Wout’s reis: van de weg naar het hart.
