In het nieuwe seizoen van Down The Road vormt Australië het adembenemende decor voor intense gesprekken en warme momenten. Dieter Coppens trekt opnieuw met zijn groep deelnemers op avontuur, maar in een recente preview wordt pijnlijk duidelijk dat de reis niet alleen gevuld is met vrolijkheid.

Tijdens een diepgaand gesprek komt Kris openhartig uit de hoek. Hij vertelt hoe sterk de band met zijn vader is en hoeveel angst hij voelt bij de gedachte dat hij hem op een dag zou moeten missen. Zijn emoties raken niet alleen de kijkers, maar ook zijn ouders.

De vader van Kris getuigt zichtbaar aangedaan: “Kris is mijn beste vriend. Hij doet mij leven.” Zijn moeder legt uit dat zij bij de geboorte nauwelijks wistenwat het Downsyndroom betekende. “We hebben alles al gaande moeten leren”, vertelt ze.

Net zoals veel ouders van kinderen met een beperking, liggen ze wakker van één groot thema: wat gebeurt er met Kris wanneer zij er op een dag niet meer zullen zijn?

Ook Kris zelf wordt emotioneel wanneer hij over die toekomst nadenkt.
“Papa is mijn makker en dat zal zo blijven. Hij betekent alles voor mij.” De gedachte om zonder zijn ouders achter te blijven, maakt hem zichtbaar verdrietig.

De scène raakt de kijkers recht in het hart en zorgt voor een storm aan reacties op sociale media. De discussie die daarop volgt, draait vooral rond de onzekerheid waarmee ouders van personen met een beperking worden geconfronteerd.

Een kijker verwoordt het treffend: “Mooi dat je dit toont, want hier wordt eigenlijk niet genoeg aandacht aan besteed. Ze beseffen heel goed waar ze voor staan en staan eigenlijk machteloos.”

Onder de reacties vallen vooral de getuigenissen op van ouders die dagelijks met dezelfde angst leven. Velen vertellen dat het bijzonder moeilijk is om goede opvang of begeleiding te vinden voor wanneer zij er niet meer zullen zijn.

Een andere kijker vult aan: “Er zijn simpelweg niet genoeg opvangplaatsen. Sta er zelf maar eens voor, dan zou je weten welke blokkades je tegenkomt”.

De openheid van Kris en zijn ouders in Down The Road legt opnieuw een gevoelig, maar belangrijk probleem bloot: het gebrek aan structurele oplossingen voor mensen met een beperking die hun ouders verliezen. Door dit onderwerp in een breed bekeken programma aan te kaarten, kan de discussie hopelijk eindelijk breder gevoerd worden zodat er ook gedacht kan worden aan goede initiatieven.