Cultuurjournalist bij VRT NWS Kirsten Sokol somde op welke zangeressen de voorbije 30 jaar de revue al zijn gepasseerd:

Met Esther Lybeert zet Hooverphonic zijn eerste stappen, in 1995 en 1996. Ze geeft prioriteit aan haar studies, boven een muzikale carrière.

Liesje Sadonius neemt de fakkel van haar over, al duurt haar passage in 1996 en 1997 niet veel langer, volgens Alex Callier omdat ze heimwee heeft door het vele touren.

Kyoko Baertsoen mag zich in 1997 de zangeres van Hooverphonic noemen.

Met Geike Arnaert krijgt Hooverphonic haar 1e vaste zangeres. Arnaert blijft 11 jaar aan boord, van 1997 tot 2008, wanneer ze met eigen soloplannen een nieuwe weg wil inslaan.

De zoektocht naar een opvolger heeft wat voeten in de aarde, maar na audities met meer dan 1.000 kandidaten wordt in 2010 Noémie Wolfs voorgesteld. Zij maakt ruim 5 jaar deel uit van de groep, voor ze Hooverphonic in 2015 verlaat, en dat niet echt in een goede verstandhouding. Wolfs timmert met verschillende soloplaten op zak verder aan haar muzikale weg.

Na de passage van Wolfs werkt Hooverphonic een tijdlang samen met gastzangers en -zangeressen voor liveshows, onder wie Kimberly Dhondt, zus van presentator en muzikant Sean Dhondt.

In 2018 krijgt Hooverphonic met Luka Cruysberghs haar 6e vaste zangeres. Cruysberghs is de winnares van “The Voice”, niet toevallig met Alex Callier als coach. Met haar 17 jaar is ze piepjong. Met haar aan boord wordt Hooverphonic aangeduid als Belgische kandidaat voor het Songfestival, maar door de coronacrisis blijft “Release me” een gewone single, en geen Songfestivalnummer.