De media in de wereld verstijfden toen Merckx, de ‘kannibaal’ die ooit zowel bergen als rivalen verslond, eindelijk toegaf dat zijn gezondheid achteruitging. ‘Mijn lichaam is zwak, maar mijn geest blijft rijden,’ zei hij zachtjes.

Die woorden braken miljoenen harten. Fans in heel België en daarbuiten overspoelden de sociale media met berichten van liefde, dankbaarheid en ongeloof. ‘Je hebt onze jeugd gevormd,’ luidde een commentaar, ‘en je inspireert nog steeds ons leven.’

Slechts enkele uren later volgde een plotselinge schok. Tadej Pogačar, het Sloveense wonderkind en de hedendaagse held van het peloton, annuleerde abrupt al zijn mediaverplichtingen en vloog zonder waarschuwing naar Brussel. Niemand wist waarom.

Getuigen op de luchthaven van Zaventem beschreven dat de jonge kampioen iets droeg dat zorgvuldig in stof was gewikkeld: een vintage Colnago-fiets met een zilveren frame, identiek aan die waarop Merckx reed tijdens zijn legendarische Tour-overwinning van 1969.

Hij arriveerde rustig in een particulier hospice, omringd door familie en goede vrienden van Merckx. Camera’s waren verboden, maar een verpleegster onthulde later: “Toen Tadej binnenkwam, werd het stil in de hele kamer.”

Merckx keek op van zijn bed, zijn gezicht bleek maar toch waardig. De aanblik van de fiets bracht tranen in zijn ogen. Hij probeerde te spreken, maar de emotie overweldigde hem voordat hij woorden kon vormen.

Pogačar knielde naast hem neer, legde een hand op zijn schouder en fluisterde: “Je hebt de wereld geleerd wat moed betekent. Laat me nu voor je rijden – nog een laatste keer.”

Die zeven woorden, zo zeggen getuigen, veranderden de sfeer compleet. Zelfs artsen konden de tranen niet bedwingen. De ontmoeting, hoe kort ook, werd een symbolisch moment dat twee generaties van grootheid met elkaar verbond.

Later die avond plaatste Pogačar een enkele afbeelding op Instagram – de oude Colnago leunend tegen een boom onder de zonsondergang, eenvoudigweg onderschrift: ‘Legenden stoppen nooit met rijden.’ Het bericht ging meteen viraal.

Binnen twee uur was #RideForEddy wereldwijd trending. Fans, amateurwielrenners en zelfs voormalige Tour de France-kampioenen deden mee en deelden hun eigen ritten als eerbetoon aan het Belgische icoon.

In Luik verzamelden honderden mensen zich met kaarsen, sommigen droegen vintage truien uit de jaren zeventig. “Hij was meer dan een kampioen”, zei een oudere fan. “Hij was de reden dat we in inspanning en hart geloofden.”

Ondertussen doken er berichten op dat Pogačar een speciale eerbetoonrit had gepland, waarbij hij de route Luik-Bastenaken-Luik uit 1971 van Merckx zou volgen, bekend om zijn brute beklimmingen en meedogenloze weersomstandigheden, als een gebaar van respect en bewondering.

Het idee verspreidde zich als een lopend vuurtje. Binnen enkele uren registreerden meer dan 20.000 fietsers zich online om deel te nemen onder de vlag van het evenement:‘De laatste rit voor Eddy.’De organisatoren bevestigden dat het de volgende zondag zou plaatsvinden.

Terwijl de wereld zich voorbereidde, verbeterde de toestand van Merckx naar verluidt lichtjes. “Hij glimlachte weer”, zei zijn dochter. “Hij vertelde ons: ‘Misschien hoor ik hun wielen vanuit mijn raam.’” Die lijn raakte miljoenen mensen.

Toen de zondag aanbrak, waren de straten van België beschilderd met emotie. Van tieners tot veteranen: duizenden reden in stilte door de heuvels van de Ardennen, waarbij elke pedaalslag de tijdloze wilskracht van de legende weergalmde.

Op hetzelfde moment keek Merckx in een kleine ziekenhuiskamer naar de uitzending. Zijn hand trilde terwijl hij fluisterde: ‘Dat geluid… dat is het leven.’ Verpleegsters zeiden dat hij stilletjes huilde, overweldigd door liefde en erfenis.

Pogačar kwam als eerste over de symbolische finishlijn, niet vierend maar met gebogen hoofd. Hij tilde de vintage fiets naar de hemel en liet de tranen vrij stromen. Het publiek reageerde met een daverend applaus en gezangen van “Merci, Eddy!”

Het was meer dan een race; het was een afscheid geschreven in beweging. Voor het eerst in decennia stond de wielerwereld stil – niet verenigd door concurrentie, maar door dankbaarheid.

Later die avond bracht de familie van Merckx een kort bericht uit: “Eddy rust vredig uit, omringd door liefde. Vandaag reed hij weer – door jullie allemaal.”

Het verhaal van de legende overstijgt nu overwinning en verlies. Met dat ene gebaar bewees Pogačar dat helden nooit echt vervagen: ze geven simpelweg de fakkel door, ritje voor ritje.