De veelbesproken voetballer Radja Nainggolan (37) spreekt in het VRT-programma ‘Het huis’ openhartig over zijn traumatische jeugd. Zijn vader liet het gezin in de steek toen Radja vijf jaar oud was: “Het was aangekondigd dat ik naar Indonesië zou gaan om te voetballen. Ineens stond hij daar. Ik ben er gewoon voorbij gewandeld.”

Nainggolan had geen makkelijke jeugd. Op zijn zestiende vertrekte hij naar het Italiaanse Piacenza om er geld te verdienen voor zijn familie. Zijn vader liet het gezin in de steek toen hij vijf was, en liet een berg schulden achter.“Door mijn vader zijn we bij het OCMW beland. Via de vzw Moeders voor Moeders kregen we soms zakken met kleren en voedselpakketjes”, vertelt Radja aan programmamaker Eric Goens in ‘Het huis’. “Mijn mama werkte voortdurend en ging daarna nog in het zwart bijverdienen in een café. Soms zag ik haar twee dagen niet. Zo kon ze ervoor zorgen dat wij elke dag wat geld hadden om eten te kopen. Mijn moeder deed er alles aan zodat mijn zus en ik niets tekortkwamen. Daarom haat ik mijn vader ook zo hard.”

Vader opeens terug: “Ik ben mijn vader opnieuw tegengekomen in Indonesië, in 2013”, vertelt Radja. “Dat is dus zestien jaar later. Ik heb geprobeerd het een kans te geven… om toch een band te hebben, maar bij hem ging het enkel om het economische. Het was aangekondigd dat ik naar Indonesië zou gaan om te voetballen, en ineens stond hij daar voor die 5.000 man die me aan het opwachten was op de luchthaven. Ik ben er gewoon voorbij gewandeld.”“Het deed mij niks”, haalt hij de schouders op. “Mijn gevoel zei: doorwandelen. Ook al weet ik dat hij mijn vlees en bloed is. Hij heeft me nooit geïnteresseerd. Als kind niet en toen ik ouder was ook niet. Ik heb hem als kind wél eens een mail gestuurd met de vraag of hij geld kon storten voor mij en mijn zus, om iets bij te dragen. En ik weet nog dat hij mij toen 75 euro heeft gestort. Dus 37,5 euro elk. Dat is het enige dat ik ooit van hem gekregen heb, meer niet.” Bitter weinig, gezien de welvaart waarin zijn vader leefde. “In Indonesië had hij een privéresidentie. Met een slagboom die omhoog ging en een binnenzwembad… Terwijl hij ons tot het OCMW veroordeeld had. Daarom heb ik die haat naar mijn vader toe. Want mijn moeder deed zo veel, en als kind besef je dat wel.”

Toch zou hij, mocht hij opnieuw kunnen kiezen, op zijn achttiende voor Indonesië kiezen in plaats van voor Italië. “Sowieso”, meent Radja. “Als ik Stefanie niet had leren kennen, was ik ook teruggekeerd na dat eerste seizoen. Die levensstijl is mij op het lijf geschreven. Geen druk, geen stress. En het respect dat je daar krijgt, heb ik hier nooit gekregen.”Afscheid van moeder:Radja’s moeder stierf jong, toen ze 55 was. “Ze had maagkanker, volledig uitgezaaid”, zegt de voetballer daarover. “Ze zeggen wel eens dat kankers ook door zware stress kunnen komen. En als je dan ziet wat voor stress zij gehad heeft…”, bedenkt hij zich. “Dat was overwerken, té veel werken, geen rust nemen. Dat was constant om twaalf uur thuiskomen en om zeven uur weer gaan werken. Haar lichaam was gewoon kapot.”

“Ze koos voor euthanasie, omdat ze een mooi afscheid wilde voor ons allemaal. We hadden afgesproken om daar met ons vijven heel de nacht te zijn. Maar ik had een match met Cagliari tegen Milaan en ik heb mijn vlucht gemist, waardoor ik in Milaan moest blijven slapen. Uiteindelijk kwam ik pas ‘s ochtends om 9 uur toe en normaal gingen ze het om tien uur doen. Ze hebben dat dan nog kunnen uitstellen tot twaalf uur, dus heb ik nog drie uur bij haar kunnen zitten. Maar mijn broer en mijn zussen hebben wel heel de nacht bij haar gezeten. Ze zei nog: ‘Radja, ik zal eens een bal klaarleggen die erin zal vliegen.’ En een week later scoorde ik mijn eerste goal in de Serie A. Toen was ik wel even emotioneel, omdat ik moest denken aan wat ze gezegd had.”