Laurens Sweeck heeft zichzelf herpakt na een teleurstellend EK. Slechts twee dagen na zijn elfde plek in Middelkerke won hij in Niel de Superprestige-cross, al moest het letterlijk uit zijn tenen komen. In een zinderende sprint klopte hij Niels Vandeputte met een banddikte verschil. “Het kon me niet schelen hoeveel pijn het deed”, zuchtte hij na afloop.
Van frustratie naar triomf
Het zand van het EK had hem nog in de benen, maar in Niel was het plots weer zijn bondgenoot. “Een zandparcours op het EK leek ideaal, maar ik had gewoon een slechte dag”, gaf Sweeck toe. “Twee dagen later was het gelukkig anders. Ik kon met Michael Vanthourenhout en Niels Vandeputte de strijd aangaan, en dat voelde eindelijk weer als mezelf.”
Sweeck wist dat hij diep moest gaan om te winnen. “Naargelang de wedstrijd vorderde had ik betere momenten. Maar ik wist: het gaat pas in de laatste ronde gebeuren.”
Alles geven, hoe dan ook
Toen Vandeputte in de zevende ronde leek weg te rijden, sloegen Sweeck en Vanthourenhout de handen ineen. “Dat was echt een sterke poging”, zei Sweeck. “Zonder Michael had ik het niet dichtgereden.” Toen Vanthourenhout daarna moest lossen, bleef enkel Vandeputte over. Een sprint à deux, man tegen man.
“Ik moest gewoon alles eruit rijden om als eerste over de streep te komen. Het kon me niet schelen hoeveel pijn het deed,” vertelde de Belg, nog nahijgend van inspanning. “Ik voelde dat ik met snelheid kwam, maar Niels is ook niet traag. Ik had liever als eerste die laatste bocht genomen, dus ik ging met een bang hartje naar de meet.”
Vertrouwd terrein
De zege betekende meer dan alleen opluchting. Het was zijn vierde overwinning in zes jaar tijd in Niel, een plek die hem duidelijk ligt. Alleen Sven Nys deed het de voorbije twintig jaar beter met zes zeges. “Ik weet niet hoe dat komt”, lachte Sweeck. “Het is altijd vlak na het EK. Misschien moet ik dat toch eens anders aanpakken.”
Een glimlach, een zere knie en eindelijk weer een overwinning. Laurens Sweeck heeft zijn seizoen op eigen kracht opengebroken.
